Sinds enkele weken is onze nieuwe projectcoordinator Franciska in Peru om daar de komende drie maanden de lopende projecten in Cusco en Ayacucho te begeleiden. Over haar ervaringen van de eerste weken heeft ze een blog geschreven.

Veel leesplezier!

El Fuego – Het vuur dat blijft branden!

Na twee weken in dit prachtige, indrukwekkende maar ook complexe land een update voor jullie in Nederland (en natuurlijk alle andere volgers, verspreid over de wereld). Op dit moment verblijf ik in het gezellige Cusco, een stad in het zuid-oosten van Perú. El Fuego werkt hier sinds 2006 samen met Stichting Remar, die hier een kinderhuis heeft. El Fuego heeft twee leraressen in dienst, Ayde en Katia, die hier vol passie, geduld en toewijding bijles geven aan ongeveer 15 kinderen. Ook zorgen zij dat de kinderen elke dag vers fruit krijgen. Toen ik voor het eerst mee ging naar het kinderhuis, keek ik mijn ogen uit en moet ik eerlijk bekennen dat ik wel schrok. De ‘hogar’ waar ze op dit moment verblijven ligt namelijk op behoorlijke afstand van Cusco, minimaal 30 minuten met de bus. Vervolgens stapten we ‘in the middle of nowhere’ uit, moesten we een stuk naar achteren lopen, over een brug, langs een rivier. Wanneer het in de bergen hard regent (dat gebeurt het hier meer dan eens), is het voor onze leraressen niet mogelijk om bij het kinderhuis te komen, omdat de rivier kan overstromen en het pad onbegaanbaar is. Een ander punt waar ze rekening mee moeten houden, is dat ze niet later dan 19 uur ’s avonds bij de weg staan, anders bestaat de kans dat er geen bus meer aankomt.



Vanaf de buitenkant ziet het huis er wel goed uit, geverfd in vrolijke kleuren. De slaapzalen binnen bestaan uit minimaal 8 bedden per zaal. Dit zijn stapelbedden en de plafonds zijn laag. De patio is een open ruimte in het midden, wanneer men de toiletten of de andere openbare ruimtes wil bereiken, moet men hier langs (uiteraard ook als het regent). De plek waar Ayde en Katia lesgeven, wisselt van week tot week. De ene keer moet er een kast worden verplaatst omdat ze vanaf heden op die plek gaan lesgeven. Vervolgens, na een week, kan de kast weer terug worden geplaatst, omdat de ruimte die ze gebruikten, nu als plek wordt gebruikt waar de adolescenten van Remar chocolaatjes maken die ze vervolgens op straat verkopen. De ruimte(s) die Ayde en Katia mogen gebruiken zijn dus niet alleen leslokaal, maar ook keuken, eetzaal en opslagruimte ineen.

Het feit dat er gekookt wordt in de ruimtes, leidt de kinderen af. Ook lopen er kindjes en honden in en uit, ook dit bevordert de concentratie van de bijles-kinderen niet. Daarnaast zijn de materialen die ze gebruiken, kwetsbaar. Het is meerdere keren gebeurd dat de posters met letters en cijfers (waarschijnlijk per ongeluk?) verfomfaaid op de grond lagen. Ook moeten de leraressen hun kasten zorgvuldig afsluiten, anders bestaat de kans dat het materiaal de volgende keer kwijt is.

het kindertehuis
Een hele fijne en mooie constatering is dat de ‘powervrouw’ Roxana die er twee jaar geleden was toen de vorige project-coördinator Maartje ons project bezocht, nog steeds het huishouden van in totaal 35 personen bestiert. Een nieuwe ontwikkeling is dat er een nieuw huis wordt gebouwd, naast het huidige huis, waar de kinderen in komen wonen en waar Roxana met haar gezin haar nieuwe onderkomen zal vinden. Stukje bij beetje, ‘poco a poco’, wordt het oude huis dan gesloopt en zullen ze naar dit mooie huis verhuizen. Dit is uiteraard een positieve ontwikkeling, waarvan ik jullie vanaf hier op de hoogte zal houden! Abrazos, Franciska