Onlangs is onze projectcoördinator Annelies Koop terugkomen uit Peru, waar ze enkele weken heeft meegeholpen de comedor in Ayacucho aan te sturen en de lopende zaken te evalueren. Hieronder haar verslag:

Een ietwat verlaat bericht, inmiddels ben ik alweer opgeslokt door het snelle Nederlandse leven.
De grote vraag is natuurlijk hoe ik de moeders en hun restaurant anderhalf week geleden heb achtergelaten!

 

De moeders waren in grote onzekerheid over de toekomst, gezien de onzekere financiële situatie en de verantwoordelijkheden die het hebben van een eigen comedor met zich meebrengt.
Door vele verschillende gesprekken te voeren, een-op-een en gezamenlijk, heb ik met de moeders gesproken over hun situatie en zorgen.
Ze lieten niet altijd het achterste van hun tong zien, hierdoor was het soms lastig de situatie goed in te schatten.
Toch heb ik naar mijn idee een goede indruk van hun zorgen, motivatie en situatie gekregen en heb ik ze bovenal beter leren kennen.
Wat mij bij blijft is onder andere de opmerking van moeder Teofila: haar werk in de comedor geeft haar het gevoel van waarde te zijn, een onderdeel van de samenleving en iets te kunnen betekenen. Zo’n herkenbaar en belangrijk gevoel!

Tijdens de laatste week zijn er verscheidene activiteiten geweest.

In het kader van cateringreclame besloten de kokkinnen zaterdagavond 2 burgemeesters uit te nodigen voor een diner. Zodoende konden ze met elkaar kennis maken en verzochten ze de burgemeesters aan hen te denken bij volgende cateringopdrachten. Wat een slimme actie! Als gringa deed ik mijn deel door met burgemeester Dr. Mardonio mee te gaan naar een bruiloft en lokaal concert!
Als investering leek het mij een goed idee een uniform aan te schaffen voor de dames. Niet voor het koken, maar om tijdens een cateringopdracht representabel op locatie aan te komen. Deze actie is helaas niet helemaal geslaagd, aangezien het belachelijk moeilijk is in een winkel 5 gelijke blouses en pantalons te vinden. Wordt vervolgd! Wel zijn de dames geslaagd om nieuwe werkschoenen vinden, en ook mooie schoenen als cadeautje van Judith! Wat waren de dames blij met deze cadeaus.

Wat betreft de financiële situatie hebben we een uitgebreide en pittige bijeenkomst gehouden. Om een deel van de zorgen en onzekerheden weg te nemen heb ik ze laten zien wat de aanstaande veranderingen in de financiële vergoedingen zijn en wat dit voor hen betekent. Zo weten ze nu ongeveer wanneer ze break-even draaien en wanneer ze winst maken. In het proces naar verzelfstandiging zal Nederland vanaf 2015 niet meer in vaste lasten ondersteunen, enkel nog de kosten voor kindmaaltijden aanvullen en de boekhoudster betalen. Voor de donateurs van El Fuego betekent dit dat hun geld nu direct ten goede komt aan de kinderen. Hoe meer geld we op halen, hoe meer kinderen we kunnen laten eten bij de comedor!

Voor de kinderen heb ik ons maatschappelijk werker Richard kunnen spreken. Na een jaar afwezigheid heeft hij zich weer beschikbaar gesteld als maatschappelijk werker om op bezoek te gaan bij de kinderen. Op deze manier weten we beter hoe het met de ontwikkeling van de kinderen is en kunnen we zo nodig extra ondersteuning bieden. Het gaat goed met Richard, met zijn wolk van een dochter, lieve vrouw en nieuwe baan in 2015 als wethouder. Uit dankbaarheid biedt hij aan zich vrijwillig voor El Fuego en de kinderen in te zetten! Wow, een blijk van waardering uit onverwachte hoek, maar zo bijzonder!

Voor mijn laatste dag had ik besloten 2 taarten te bakken. Terwijl de moeders de lunch voorbereidden stond ik te zwoegen op een brownie- en worteltaart. Met een geweldige electrische taartbakmachine waren de taarten goed gelukt. Terwijl het restaurant vol zat met kinderen en volwassenen hebben we iedereen een stukje laten proeven. Of het aan de taart lag weet ik niet, maar iedereen verliet de comedor in een opperbeste stemming! De moeders vonden de taarten heerlijk en ik heb de recepten achtergelaten. Wie weet gaan ze nu ook taart verkopen…

Het zit erop. Met gemengde gevoelens laat ik Ayacucho en de kokkinnen achter.
De tijd was kort en het werk niet heel concreet, zoals het aardappelproject. Toch heb ik met mijn vele gesprekken, aanwezigheid en nieuwe afspraken wel veel duidelijkheid kunnen verschaffen, zowel voor de dames als mijzelf en het bestuur in Nederland. Hoe de moeders dit oppakken en mee verder gaan moet in de komende tijd blijken. Makkelijk zal het niet zijn, maar een eigen onderneming runnen is dat nooit. Dat realiseren de moeders zich nu al te goed.
We blijven nou contact houden om het proces in de gaten te houden!

Rest mij alleen jullie nog te bedanken voor de lieve reacties en de support.
Zeer belangrijk en waardevol.

Share This